Açık Mod
Koyu Mod
Sistem Modu

Görele’de doğmadım. Hayatımın ilk yılları İstanbul’da geçti. Ancak “İyi ki de Görele’de büyümüşüm.” diyebiliyorum, hamdolsun.
Çünkü biz ve bizden öncekiler, gerçek Görele’yi her yönüyle soluduk. Köy ise köy, şehir ise şehir… Karşımızda birbirinden kıymetli kanaat önderleri, rol model aldığımız büyüklerimiz, abilerimiz, ablalarımız ve arkadaşlarımız vardı.
Karadeniz’in göz bebeği kabul edilen, birbirinden değerli insanların yetiştiği bir kültür abidesidir Görele…
Gençlik fotoğrafımın arka planı, kâh acı kâh tatlı hayat öğretilerimin başkenti; Hendekbaşı Mahallesi ve iskelemiz…
Sorsalar, “En çok nereyi özlersin Görele’de?” diye, ilk vereceğim cevap iskele ve bizim Okuldüzü olur.
Okuldüzü, her gün onlarca kişinin toplandığı, maç yaptığı, çeşitli oyunların oynandığı bir merkezdi bizim için.
Ama şu iskele yok mu? Şu iskele…
Bizler için Mecnun’casına bir hasret artık.
Yüzmeye oraya giderdik, balık tutardık, hem de kaç çeşit!
Ne zaman canım sıkılsa, darlansam iskeleye gider, üzerimdeki kasveti, kahrı orada denize dökerdim.
Çok ağladım orada!
Ama mutlu olunca da oraya koştum.
Ortaokul son sınıfta lise takımına ve Görelespor’a seçildiğimde de oraya koşmuş, avazım çıktığı kadar denize doğru haykırmıştım…
Yine elime 15-20 metre misina alıp, ucunda tek bir kanca olan yemliğimi jiletle kesip savurasım geliyor. Bir kenara oturup, dilimde sandıktan çıkma, toprak kokulu türkülerle…
Beni ben yapan, hayatımın mihenk taşı Görele’me her daim sevgiyle…
Bizim yaşadığımız Görele’den ve Görelelilerden bugün çok farklı olmasına rağmen…
2