Giresun yiğitlerinden utanın!

Kara Zıpkalıların hiçbiri asker değildi. Ancak hepsi bir alayın mensubuydu: 47. Alay. Üstelik memleketleri Giresun işgal de görmemişti. Fakat vatan söz konusu olunca kara yağız bir Osman çıkmış, azgınlaşan azınlıklara önce “Dur!” demişti.

Hâli vakti yerinde olan ailesi, askere gitmemesi için askerlik şubesine bedel yatırmıştı. O da buna “Dur!” demiş, bedeli geri alarak gönüllü arkadaşlarıyla Balkan Harbi’ne katılmıştı. Savaşta gazi olmuş ve “Topal” unvanını almıştı.

Bir alay kaç kişidir? Yüzlerce gönüllü, ülkenin her cephesinde göğüs göğüse çarpışmış, savaşın gidişatını değiştirmiştir. Biliyor musunuz, yüzlerce gönüllüden kaçı geri dönebilmiştir? Bir fidan gibi vatan, bayrak ve istiklal uğruna toprağa düşmüşlerdir. Toplasanız dönenlerin sayısı 300 kişi ya var ya yok. Peki, şehit olan yüzlercesi şimdi nerede?

Kimse İscehisar ve Dedesivri demesin! Orada yatanlar 13 kişidir. Diğer yüzlercesi nerede?

Giresun, onur ve namus meselesi olan ecdadını kabrinde rahat ettirmezse iki yakası asla bir araya gelmez. Ya Haymana’da şehit düşen yüzlerce 42. Alay mensubu… Onlar nerede? Şehitlerine bile sahip çıkamayan bir nesilden ibaret kaldık.

Baştan da söyledik; onlar gönüllüydü! Aldıkları karşılık da bu mu olmalıydı? Hani Giresun’un İstiklal Madalyası? Hani yüzlerce yiğidin şehadete erdiği kanlarının karşılığı? İnsan, aldığı nefesten bile ar etmeli.

Bölgesel savaşlarda kahramanlıklar gösteren Antep, Maraş ve Urfa illerimiz, haklı olarak şehir adlarının önüne unvan aldılar. 15 Temmuz’da Ankara’nın Kazan ilçesi “Kahraman” unvanını aldı.

Yahu, binlerle anılan üç gönüllü alayın hiç mi hatırı yok? Bunun davasını görecek hiç mi bir evlat, evlatlar yok bizde? Duvarlarda Osman Ağa posterleri, “Osman Ağa’nın torunuyuz” afra tafraları…

Yok ağa, yok! Biz iflah olmayız! Çünkü samimi değiliz, yürekli değiliz. Temsilcilerimizde de bizi temsil edecek kalibre ve cesaret hiç yok.

Son söz olarak, ileride yazacağım inşallah: Tarsus’ta kimselerin haberinin dahi olmadığı kaç şehit var, bilen var mı?