Bir kemençe sustu, Karadeniz yetim kaldı!

19 Kasım 2026, Perşembe

Bugün içime bir hüzün çöktü.

Öyle sıradan bir hüzün değil bu. İnsanın boğazına düğümlenen, söyleyecek söz bulamadığı, geçmişin hatıralarıyla geleceğin pişmanlıklarını birbirine karıştıran bir hüzün…

Karadeniz’in bir sesi daha sustu.

Kemençenin tellerinde hayat bulan, yayına yalnızca notaları değil, bir coğrafyanın sevincini, hüznünü, hasretini yükleyen Alim Koca’yı kaybettik.

Giresun’un, Gümüşhane’nin, bütün Karadeniz’in ve Türkiye’nin sevdiği bir sanatçıydı.

Ama benim için bundan biraz daha fazlasıydı.

Çünkü ben gazeteciliğimin yanı sıra amatör olarak kemençe çalan, o üç telin insan ruhunda neler uyandırdığını bilen biriyim.

Kemençe çalanlar iyi bilir.

Bazen parmaklarınız notaları bulur ama gönlünüz aradığınız sesi bulamaz.

İşte Alim Koca, o sesi bulmuş insanlardandı.

Onu dinlerken sadece bir kemençe duymazdınız. Dağların ardındaki köyleri, yayla yollarını, sabahın ilk ışıklarıyla yola koyulan insanları, gurbetten dönmesini beklediğiniz sevdiklerinizi hissederdiniz.

Çünkü bazı sanatçılar müzik yapar, bazıları ise bir milletin hafızasını yaşatır.

Alim Koca ikinci gruptandı.

Karadeniz kemençesinin bir tarihi vardır.

O tarih yalnızca nota defterlerine yazılmamıştır.

Düğünlerde, yaylalarda, köy odalarında, horon halkalarında, nice sevinçte ve nice gözyaşında yaşatılmıştır.

Piçoğlu Osman…

Kâtip Şadi…

Sami Günay, Mehmet Günay…

Bu isimlerin her biri kemençe kültürünün hafızasında ayrı bir yer tutar.

Onlar yalnızca birer icracı değildi. Bir ekolün, bir tavrın, bir yaşama biçiminin temsilcileriydi.

Bugün o ustaların izinden giden sanatçılarımız elbette var. Gençlerimiz kemençe çalıyor, yeni eserler üretiyor, bu kültürü yaşatmaya çalışıyor.

Ancak kabul edelim ki Alim Koca, o eski kemençe ekolünün ruhunu taşıyan son büyük temsilcilerinden biriydi.

Kemençesinde gösterişten çok duygu, yapaylıktan çok doğallık vardı.

Onu farklı kılan da buydu.

Çünkü kemençe yalnızca hızlı çalmak, horon oynatmak, kalabalıkları coşturmak değildir.

Kemençe bazen insanı susturabilmektir.

Alim Koca bunu başarabilenlerdendi.

Bir de memleket meselesi var.

Alim Koca, Gümüşhane’nin Kürtün ilçesine bağlı Taşlıca köyündendi.

İdari sınırlar bakımından Gümüşhaneliydi.

Peki ya gönül sınırları?

Biz onu Giresunlu bildik, Giresunlu sevdik.

Çünkü Kürtün ile Giresun arasındaki bağ, haritada çizilmiş il sınırlarından çok daha eskidir.

O dağların insanları aynı yaylalara çıkmış, aynı türkülerle ağlamış, aynı horonlarda omuz omuza vermiştir.

Harşit Vadisi’nden Görele’ye, Tirebolu’dan Kürtün’e uzanan bu kültürün pasaportu yoktur.

Kaldı ki sanatın nüfus cüzdanına bakılır mı?

Bir insan hangi ilin nüfusuna kayıtlı olursa olsun, gönlünüze girmişse artık sizdendir.

Alim Koca Gümüşhaneliydi ama bizim de hemşehrimizdi.

Bence Gümüşhane ile Giresun’un birlikte sahip çıkabileceği en kıymetli kültür insanlarından biriydi.

Burada şahsi bir itirafta bulunmak istiyorum.

Meslek hayatım boyunca sayısız insanla tanıştım.

Siyasetçilerle, sanatçılarla, devlet adamlarıyla, toplumun farklı kesimlerinden yüzlerce insanla yollarımız kesişti.

Fakat bir kişi vardı ki onunla tanışmayı hep istedim.

Alim Koca…

Bir gün karşılıklı oturmayı, kemençeden konuşmayı, ustaların çalış tavırlarını tartışmayı, belki cesaretimi toplayıp yanında birkaç kayde çalmayı hayal ettim.

O bana bir şeyler gösterse…

Ben de amatörce çaldığım kemençemi onun önünde konuşturmaya çalışsam…

Belki bir yerde yanlış bastığım notaya müdahale etse, belki yay tutuşuma bir şey söylese…

Ne güzel olurdu.

Olmadı.

Nasip değilmiş.

İnsan bazen hiç tanışmadığı birinin ardından da gözyaşı dökebiliyormuş.

Bugün bunu daha iyi anlıyorum.

Çünkü tanışmak için mutlaka el sıkışmak gerekmiyor.

Bazen bir insanın kemençesinden çıkan ses, elini sıkmadan da gönlünüze dokunabiliyor.

Ben Alim Koca’yı öyle tanıdım.

Son aylarda yaşadığı sağlık mücadelesini de üzüntüyle takip ettik.

Karaciğer rahatsızlığı, nakil süreci, hastane günleri…

Ekim ayında İstanbul Beykoz’da sanatçı dostları ve sevenleri onun için bir dayanışma gecesinde buluşmuştu.

Hülya Polat’tan Onay Şahin’e, Hüseyin Bıçak’tan Hakan Köntek’e kadar birçok sanatçı bu vefaya ortak olmuştu.

Alim Koca ise tedavisi nedeniyle geceye canlı bağlantıyla katılmış, kendisini yalnız bırakmayanlara teşekkür etmişti.

Sosyal medyada paylaştığı teşekkür mesajındaki bir düşünce bugün çok daha anlamlı geliyor: Bazen güzel bir sözün, bir tebessümün, yanımızda duran bir insanın bile ne büyük güç verdiğini anlatıyordu.

bursagiresunhavadis.com+2

Ne kadar insani, ne kadar içten…

Yıllarca kemençesiyle insanları bir araya getiren adamın etrafında bu kez insanlar onun için toplanmıştı.

Daha dokunaklısı, oğlunun babasına hayat verebilmek için karaciğer donörü olmasıydı.

Bir evladın babasına verebileceği en büyük armağanlardan biri…

Ne yazık ki bütün bu umutlara, doktorların çabasına, ailesinin ve sevenlerinin dualarına rağmen Alim Koca bugün hayata veda etti.

Giresun Gazete Işık+1

İnsanın içi parçalanıyor.

Düşünüyorum da…

Bir baba oğluna hayat verir.

Yıllar sonra oğlu babasının hayatını kurtarmaya çalışır.

Ama bazen kader, insanın bütün çabasına rağmen başka türlü tecelli eder.

İşte hayatın en ağır tarafı da bu.

Alim Koca’nın ardından sosyal medyada paylaşılan taziye mesajlarına bakıyorum.

Hemen hepsinde ortak bir duygu var.

Sevgi.

Samimiyet.

Vefa.

İnsanlar onun yalnızca sanatından değil, gönüllerinde bıraktığı izden söz ediyor.

Bu, bir sanatçının kazanabileceği en büyük servet değil midir?

Para biter.

Şöhret unutulur.

Alkışlar susar.

Ama bir insanın başka insanların gönlünde bıraktığı güzel hatıra kolay kolay silinmez.

Bugün Karadeniz’in dört bir yanında onun eserlerini dinleyen insanların içi burkuluyorsa, geride bıraktığı en büyük eser budur.

Bir de bizlere düşen görev var.

Ne yazık ki kültür insanlarımızı çoğu zaman kaybettikten sonra hatırlıyoruz.

Öldüklerinde methiyeler düzüyoruz.

Ardından güzel sözler söylüyoruz.

Peki yaşarken?

O ustaların kayıtlarını yeterince koruyor muyuz?

Genç kuşaklarla buluşturuyor muyuz?

Kemençe geleneğini yalnızca düğün salonlarına ve eğlence programlarına mı bırakıyoruz, yoksa gerçek ustaların tavırlarını gelecek kuşaklara aktarabiliyor muyuz?

Giresun’un, Görele’nin, Tirebolu’nun, Kürtün’ün bu konuda taşıdığı büyük bir sorumluluk var.

Piçoğlu Osmanların, Kâtip Şadilerin, Günayların ve Alim Kocaların bıraktığı miras yalnızca geçmişin hatırası değildir.

Geleceğin de emanetidir.

Kemençe susarsa yalnızca müzik susmaz; bir kültürün dili de eksilir.

Bu nedenle Alim Koca’nın kayıtları, türküleri, kemençe tavrı, hatıraları korunmalı.

Yeni yetişen kemençeciler onun sesini yalnızca dinlememeli, ne anlatmak istediğini de anlamalı.

Sevgili Alim Koca…

Seninle hiç tanışamadık.

Aynı sofraya oturamadık.

Kemençelerimizi karşılıklı konuşturamadık.

Belki bir gün görüşürüz diye düşündüğüm o buluşma artık bu dünyada gerçekleşmeyecek.

Ama bilmeni isterdim ki sen benim gönlümde de iz bıraktın.

Bir gazeteci olarak değil yalnızca…

Kemençeyi seven, o üç tele gönül veren bir Karadeniz evladı olarak…

Bugün senin ardından yazarken kelimeler boğazıma düğümleniyor.

Şimdi bir kemençe sesi duysam, eminim eskisi gibi dinleyemeyeceğim.

Bir yerde senin çaldığın kaydelerden biri yükselse, gözümün önüne hiç gerçekleşmemiş o buluşmamız gelecek.

Belki de hayatın en büyük pişmanlıkları, yapamadıklarımızdan çok ertelediklerimizdir.

Ben seninle tanışmayı erteledim.

Meğer zamanın bu kadar az olduğunu bilmiyormuşum.

Hakkını helal et, kemençenin güzel adamı.

Sen gittin.

Ardında bir ses, bir gelenek, binlerce seven ve unutulmayacak hatıralar bıraktın.

Şimdi Kürtün’ün dağları biraz daha mahzun, Giresun’un yaylaları biraz daha sessiz, Karadeniz’in horon halkası bir kişi eksik…

Ama inanıyorum ki bir gün bir yaylada, bir köy düğününde, bir genç kemençesinin yayını tellere vurduğunda senin kaydelerinden biri yeniden hayat bulacak.

Ve işte o zaman anlayacağız:

Ustalar ölür ama onların gönüllere bıraktığı ses ölmez.

Güle güle Alim Koca.

Mekânın cennet, makamın âli olsun.

Allah ailene, evlatlarına, sevenlerine ve bütün Karadeniz’e sabır versin.

Bugün bir kemençe sustu…

Ama o kemençenin yankısı, Karadeniz’in dağlarında yaşamaya devam edecek.


2
Bir Yorum Yazın
Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum

Henüz yorum yapılmamış.