Giresun’da ambulans beklemek kader mi?

Giresun’un uzun süredir konuşulmayan, konuşulsa da üzeri örtülen ciddi bir sorunu var: Hasta nakil ambulanslarının yetersizliği.

Bu sorun kâğıt üzerinde görülen bir eksiklik değil. İnsanların hayatına, ailelerin endişesine, hastaların çaresizliğine doğrudan dokunan ağır bir mesele.

Kısa süre önce komşumuzun yaşadığı olay, durumun ne kadar vahim olduğunu bize açıkça gösterdi. Solunum cihazına bağlı evladı için sabah saat 09.20’den itibaren hasta nakil ambulansı bekleyen aile, akşam saatlerine kadar çaresiz kaldı. Hasta ancak saat 20.00 sıralarında nakledilebildi.

Düşünebiliyor musunuz?

Solunum cihazına bağlı bir hasta var. Aile saatlerdir ambulans bekliyor. Telefonlar açılıyor, yardım isteniyor ama araç bir türlü gelmiyor.

Biz de durumdan geç haberdar olduk. Öğrenir öğrenmez tanıdıklarımızı aradık, dostlarımızdan ricacı olduk. Şahsen 112’yi arayarak sistem üzerinden yaşanan mağduriyeti anlattım.

Bizlerin devreye girmesinden yaklaşık yarım saat sonra hasta nakil ambulansı geldi.

Şimdi burada insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:

Biz devreye girmeseydik ne olacaktı?

Her vatandaşın arayabileceği bir milletvekili, bürokrat, gazeteci ya da etkili bir tanıdığı olmak zorunda mı? Sağlık hizmeti, tanıdığı olanın daha hızlı ulaşabildiği bir ayrıcalık mıdır, yoksa devletin her vatandaşına eşit şekilde sunması gereken temel bir hak mıdır?

Nakil işleminin ardından ambulans şoförü ve görevli arkadaşla kısa süre sohbet etme imkânımız oldu. Tabiri caizse bir dokunduk, bin ah işittik.

Görevli kardeşlerimiz yaşadıkları sıkıntıları açıkça anlattılar. Araç sayısının yetersizliğini, taleplere yetişmekte zorlandıklarını, personelin nasıl ağır bir yük altında çalıştığını dinledik.

İnanın, anlatılanlar karşısında ağzımız açık kaldı.

Burada sorumluluğu ambulans şoförlerine ya da sağlık çalışanlarına yüklemek büyük haksızlık olur. Onlar mevcut imkânlarla yetişmeye, hastaları mağdur etmemeye çalışıyor. Asıl sorgulanması gereken, bu çalışanları yetersiz araç ve personelle baş başa bırakan sistemdir.

Giresun’un nüfusu ortada. İlçeleri, köyleri, dağınık yerleşim yapısı ortada. Yaşlı nüfusun fazlalığı, evde bakım hizmetine ihtiyaç duyan hastaların sayısı ortada.

Bütün bunlar bilinirken hasta nakil ambulansı sayısının yetersiz kalması kabul edilebilir mi?

Her fırsatta “Şu yatırımı yaptık, bu hizmeti getirdik” diye açıklama yapan iktidar milletvekillerine buradan açıkça sormak gerekiyor:

Giresun’a iki ya da üç hasta nakil ambulansı kazandırmak bu kadar mı zor?

Bakanlık nezdinde girişimde bulunmak, araç ve personel takviyesi istemek bu kadar mı güç?

Yok mu gerçekten bu kadar etkiniz?

Mesele bir açılış töreninde kurdele kesmek değil. Mesele, bir hastanın saatlerce ambulans beklememesidir. Mesele, solunum cihazına bağlı bir evladın ailesinin çaresiz bırakılmamasıdır. Mesele, vatandaşın hizmet alabilmek için araya tanıdık sokmak zorunda kalmamasıdır.

Bugün bu mağduriyeti komşumuz yaşadı. Yarın kimin yaşayacağını bilmiyoruz.

Belki bizim annemiz, babamız, çocuğumuz ya da en yakınımız aynı ambulansı bekleyecek.

Bu nedenle konu küçümsenecek, ertelenecek veya birkaç açıklamayla geçiştirilecek bir mesele değildir. Giresun’un acilen yeni hasta nakil ambulanslarına ve yeterli personele ihtiyacı vardır.

Yetkililerden beklentimiz çok açık:

Mazeret değil, çözüm istiyoruz.

Çünkü sağlıkta geçen her dakika önemlidir. Bazı dakikaların telafisi ise ne yazık ki yoktur.