Babamızın ardından

DURSUN YILDIRIM
EMEKLİ ÖĞRETMEN

Emekli öğretmen Dursun Yıldırım’ın babası Hacı Ali Yıldırım vefat etti. Hac Ali Yıldırım Hacıköy camisinden kılınan namazın ardından aynı yerde dualar eşliğinde toprağa verildi.
Emekli öğretmen Dursun Yıldırım’ın babası Hacı Ali Yıldırım’ın cenazesine uzaktan yakından katılan, telefon ya da sosyal medya aracılığıyla taziye dileklerini ileten bütün dost ve akrabalara ailemiz adına şükranlarımı sunuyorum. Böylesi durumlarda aranmak sorulmak gerçekten çok güzel bir duyguymuş.
Onun çileli hayat yolculuğunu siz dostlarımla paylaşmak istiyorum. Birçok değerli arkadaşımın tabiriyle O Espiye’yi sırtında taşıyan adamdı. Onunla ilgili bir hatırası olmayan hemen hemen yok gibidir. Espiye’nin Haceli Dayısı idi..1934 yılında Hacıköy’de doğdu. Henüz 6 aylıkken beşikte boğazına şeker kaçtı. Bacaklarından tutup baş aşağı salladılar.Kalçasının çıktığı yürümeye başlayınca anlaşıldı. Hayatını engelli bir birey olarak sürdürdü. Yetimdi. Annesini hiç tanımadı. İki üvey annenin yanında büyüdü. Çalışmaya çok küçük yaşlarda başladı. Hep en ağır işlerde çalıştı. Hamallık yaptı. Gençlik yıllarında Gelevara Deresi’nin soğuk sularında odun, kalas sürüklediler. Kendi anlatımıyla zemheri ayında bellerine kadar soğuk suyun içinde odun, kalas sürüklediklerini hiç unutmadı. Bizim o şartlara göre ölmemiz lazımdı dedi.1957 yılında Beydioğlu Hacı Ömer’in kızı Nigar hanımla evlendi.3 erkek çocuğu küçük yaşlarda o günün tabiriyle erüşükten öldü.1964 yılında bugün yaşadığı eve kapısı penceresi yokken inşaat halindeyken taşındı.1970’li yıllarda bir el arabası edindi. Fırınlara un taşıma işinden tutun da akla gelebilecek bütün taşıma işlerinde çalıştı. Çocuklarını hep alın teriyle büyüttü, okuttu. Kimseye muhtaç olmadı. Gün ışımadan evden çıktı kolunun altında bir somun ekmeğiyle her akşam evine döndü.1984 yılında hayatının en büyük acısını yaşadı. Oğlu İsmail henüz 18’inde idi.Siirt Öğretmen Okulu’na okumaya giderken Sivas Gürün’de trafik kazasında vefat etti. O acı hiç dinmedi..
Mahallenin su tamir işlerini hep o yaptı.

63 yıl bir yastığa baş koyduğu, acı tatlı yıllarını birlikte geçirdiği hayat arkadaşı Nigâr hanımı pandemi döneminde 31 Aralık 2020’de kaybetti. Bu kayıp yüreğinde derin yaralar bıraktı. Artık hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Yaşlılık da binince üzerine yorgun vücudun rahatsızlıklarıyla mücadele etmek zorunda kaldı.
Hayatının son birkaç yılını Hacıköy Sıra Geceleri ekibiyle sohbet muhabbetle geçirdi.Tarih sohbetleriyle gecelere renk kattı. O gecelerden birinde çok sevdiği Ali Güner ve İsmail Yıldırım komşularımıza ölürsem kabire beni siz koyacaksınız diye vasiyet etti.
Ve 91 yıllık ömür 15 Nisan 2025 günü birlikte yaşadığı oğlu Rıza Yıldırım’ın evinde sabah saatlerinde her zaman oturduğu koltukta uyur gibi bitti.
16 Nisan Çarşamba günü vasiyet ettiği üzere Ali ve İsmail’in kollarında ebedi istirahatgâhına yerleştirildi.
Cenazede onunla ilgili güzel hatıralar dinlemek bizleri ziyadesiyle mutlu etti.
Ruhun Şad Mekanın Cennet Olsun!
Güle güle baba..
Bu şehir seni unutmaz,
Çünkü en ağır yükleri ancak
Senin gibi bir yürek taşırdı bu dünyada..