Yalnızlık

Bütün insanlar yalnızlıktan şikayet eder,

En büyük korkusudur kimsesizlik.

Benimde öyleydi.

Şimdi durup dinliyorum kendimi,

Alışmışım yalnızlığa,

Korkutmuyor beni.

Kendine has bir güzelliği var,

Özgürlük hissinin dayanılmaz cazibesi.

Evet, ben yalnızım.

Belki bundan bu rahatlığım.

Artık başkalarını, laflarını kafaya takıp üzülmüyorum.

Beni sevsinler diye parçalamıyorum kendimi,

Kabul görmeye ihtiyacım hiç yok.

Alıp başımı gidiyorum, hesapsızca…

Saatlerle işim bitti,

Ben ona değil o bana uyuyor artık,

Ben ne zaman istersem,

Ne gecenin alacakaranlığı,

Ne de, tan yerinin ağarması,

Limit değil benliğimde.

Sahteliğe tahammülüm yok artık,

Kadınlarla saç rengi, makyaj,

Erkeklerle takım muhabbeti zamanını çoktan geçtim.

“Bunlar olmadan hayatın ne anlamı var”

Dediğinizi duyar gibiyim.

Bunlar olmadan da hayat güzel.

Artık ruhumu doyuruyorum.

Bir çocuğun saçlarını okşuyorum,

Rüzgara karşı oturuyorum,

Güneşle sevişiyorum.

Bir kediyi kucaklayıp mırıltısını dinliyorum.

Kitaplara dalıp, rol kesiyorum.

Yalnızlık mı dediniz? !!!

O benim sesiz kahramanım.

Kim yalnız?

Kalabalıklar içinde ki Siz mi?

Yoksa? !!!

Yalnızlığında ki Ben mi?