Kış geliyor… Eski kışların sıcaklığı, bugünün yalnızlığı!

Herkes kendi yüreğinde yaşar mevsimini…

Kış gecelerinde masallar anlatılırdı. Merdivenler çıkılır, aidatlar ödenmez, yöneticiler seçilmezdi. Evler badanalı, sokaklar lambasız, mahalleler bekçili olurdu. Çizgi romanlar okunur, defter kenarlarına süsler yapılırdı. Hayat, arkası yarın dizileri gibi kesintisiz devam ederdi. Her gün yaşanacak, anlatılacak bir şeyler mutlaka bulunurdu.

Herkes kendi düşünü kurar, kendi oyununu oynardı.

Şimdi ise herkes yoğun, herkes yorgun ve herkes biraz daha yalnız…

Herkes kendi yüreğinde yaşar mevsimini. Ne senin kışın başkasını üşütür ne de başkasının yazı seni ısıtır…

Havaların soğumasıyla birlikte kış mevsimi kapımızı çalmaya başladı. Oysa kış sadece soğuk demek değildir. Evin, sıcaklığın, sarılmanın, sarınmanın ve sarmalanmanın mevsimidir. Uzun çay sohbetlerinin, sofraların etrafında buluşmanın, dostlukların pekişmesinin mevsimidir. Ayrılıkların değil, kavuşmaların; uzaklaşmanın değil, birbirimize biraz daha yaklaşmanın zamanıdır.

BİR SOBA, BİR DEMLİK ÇAY VE BİR ÖMÜRLÜK HATIRA…

Düşünün bir kez… Sabah yüzünüze vuran, eksi otuz derecelere kadar düşen soğuğu iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Yollar buz tutmuş, çatılardan buz sarkıtları uzanmış. Soğuk, adeta sinirli bir insan gibi yüzünüze tokat atıyor.

Böyle bir havada sobanın başına toplanmak ne güzel olurdu, değil mi?

Sobanın üzerinde demlenen çay, etrafında koyulaşan sohbetler… Kavrulmuş kestane, leblebi, közlenmiş patates… Bir de sobanın üzerine konulan demlikten düşen su damlalarının çıkardığı o kendine has ses…

O sobalar vardı ya, yalnızca bedenimizi değil, yüreğimizi de ısıtırdı.

O yıllarda evin her odasında soba yakmak mümkün değildi. Yatak odaları buz gibi olurdu. Sabahları sıcacık yataklarımızdan kalkmak ayrı bir meseleydi. Kahvaltı hazırlanırken ekmekler sobanın üzerinde kızartılır, bazen unutulup yanardı. Annemiz eline bıçağı alır, yanık yerlerini sıyırır, ekmek yine sofraya gelirdi. Kimse de şikâyet etmezdi.

Dışarıdan eve geldiğimizde ilk umudumuz sobanın yanıyor olmasıydı. Kapıdan içeri girer girmez yüzümüze vuran sıcaklıkla derin bir oh çekerdik. Ellerimizi hemen sobaya uzatır, soğuktan uyuşan parmaklarımızın yeniden ısınmasını beklerdik.

Çok soğuk gecelerde ailece aynı odada yatmanın, aynı sıcaklığı paylaşmanın ne demek olduğunu bilenler bilir.

Belki imkânlarımız bugünkü kadar geniş değildi ama paylaşacak sevgimiz, anlatacak hikâyelerimiz, birbirimize ayıracak zamanımız vardı.

Evet, o yıllar kolay değildi ama güzeldi. Çünkü insanlar birbirine daha yakındı. Bir sobanın etrafında toplanmak, aynı sofraya oturmak, bir bardak çayı paylaşmak mutluluk için yeterdi.

Şimdi kalorifer peteklerinin arasında, teknolojinin ve modern hayatın içinde yaşıyoruz. Ama geçmişin o emektar sobalarını, annelerimizin ellerini, ailece geçirilen kış gecelerini unutmak mümkün mü?

Karakışların emektarlarına hürmet, bir vefa borcudur.

CAN DOSTLARIMIZI UNUTMAYALIM!

Kışın soğuğunu bizler sıcak evlerimizde otururken belki de yeterince hissetmiyoruz. Ancak sokaklarda yaşayan sahipsiz can dostlarımız için durum çok daha farklı.

Onların sığınacak bir çatısı, sıcak bir yuvası, her gün önlerine konulan bir kap yemekleri olmayabilir. Dondurucu soğuklarda barınacak yer bulamayan, açlık ve susuzlukla mücadele eden nice can dostumuz var.

Bazılarımız, hayvanların kürkleri olduğu için soğuktan etkilenmediklerini düşünebilir. Oysa bu, onları dondurucu kış şartlarından korumaya her zaman yetmiyor.

Belki bugün sokaktaki bir can dostumuzu evimize alamayız. Belki ona sıcak bir yuva sağlayamayız. Ama yapabileceğimiz çok basit şeyler var.

Kapımızın önüne bir kap su, bir kap mama bırakabiliriz. Soğuktan korunabilecekleri küçük bir barınak hazırlayabiliriz. Apartman girişlerinde, uygun ve güvenli alanlarda onlara sığınabilecekleri bir yer oluşturabiliriz.

Unutmayalım ki bir kap yemek, bir yudum su ve küçücük bir sığınak onlar için hayata tutunmak demektir.

Bizler geçmişte sobanın etrafında toplanıp birbirimizi ısıtırken, bugün de sokaktaki sessiz dostlarımızın hayatına dokunabiliriz.

Kış mevsimi elbette geçecek. Karlar eriyecek, güneş yeniden yüzünü gösterecek. Ancak bizim bugün göstereceğimiz merhamet, belki de bir canın hayatını kurtaracak.

Sevgi paylaşınca çoğalır, merhamet gösterdikçe güzelleşir insan.

Bu kış yalnızca kendimizi değil, sokaklarda yaşam mücadelesi veren can dostlarımızı da düşünelim.

Bir kap su, bir kap mama, biraz sevgi…

Ne kaybederiz ki?

Ne dersiniz, bu kış bir canın hayatına dokunmaya var mıyız?