Oniki metrelik özgürlük

Parmaklardaki Sapsarı Mühür
​Önce parmaklarınıza bir bakın… Ne göreceksiniz? Hani o sigaranın sararttığı, sanki kına yakılmış gibi sapsarı duran o lekeler… Hani eskiden sandığa giderdik de parmağımıza o çıkmayan “seçim mürekkebini” sürerlerdi ya; işte bu da öyle. Siz onu sadece bir renk sanırsınız. Ben ise ona bakınca bir ömrün altına atılan o sessiz imzayı görüyorum. O sarılık, oksijen hortumuna giden yolun, kendi ellerimizle yaptığımız o geri dönüşsüz “seçimin” ilk mührüdür.
​İşte o mührün adıdır KOAH: Bir Soluksuzluk Güncesi…
​Everest ve Vitrin Yalanları
​Eskiden koşarak çıktığım o birkaç basamak, şimdi karşımda Everest Dağı’nın heybetine dönüştü. Ben, O koca dağa çıkaracak nefesin içime dolmasını beklerken, ihtiyacım olan o enerjiyi arıyorum.
​Yürürken, kesilen nefesime zaman kazanmak için sürekli duraklıyorum. Yanımdakine durumu belli etmemek adına vitrinlere, çöplere, gökyüzüne sığınıyorum: “Baksana şu vitrin ne güzel”, “Aman, buraya da çöp mü atılır!” Aslında ne vitrin umurumda ne de çöp. Bütün bu sahte hayretler, sadece o kesilen nefesin yol ile birleşmesini sağlamaya çalışmak için.
​1 Nisan : Hayatta Kalışın Sert Yüzü
​Bazen bu “vitrin yalanları” bile yetmiyor. 1 Nisan 2024 sabahı bunu en acı şekilde öğrendim. Sıradan bir kahvaltı sofrasına otururken nefes nefese kaldım. Konsantratörün oksijeni yetmiyordu. Ve o an, hayatımdaki en korkunç gerçekle yüzleştim: Ansızın bayılmak.
​Gerisi tam bir karanlık… Gözlerimi yeniden açtığımda ne mutfaktaki kahvaltı sofrasındaydım ne de evimde. Kendime geldiğimde; beyaz ışıkların altında, makinelerin ritmik sesleri arasında, yoğun bakımdaydım. Meğer vücudum karbondioksiti atamadığı için hiperkapni şokuna girmişim; apar topar hastaneye yetiştirilip entübe edilmişim. Hayatımdan koca bir beş saat silinip gitmişti ne yazık ki…
​O gün anladım ki; bunca yıl bana hep nefes almayı anlatmışlardı, oysa asıl mesele nefesi verebilmekmiş. Şunu acı bir tecrübeyle öğrendim: Bu hayatta aldığın nefes kadar değil, verebildiğin nefes kadar varsın. Eğer o gün evde bir BPAP cihazım olsaydı, o karbondioksit birikimi engellenebilir ve bu kriz belki de evde önlenebilirdi.
​“Nasılsın?” Sorusu Bir Duvar Olduğunda…
​Bir iş yerinin önünde nefesim bittiğinde, “Bana ambulans çağırın” dediğimde… Sorular üst üste geliyordu:
“Nasılsın?
Ne oldu?
İyi misin?” Sorular arttıkça içimdeki sinir katsayısı da artıyordu. Haykırmak istiyordum: “Bir susun Allah rızası için!” Yahu, iyi olan insan “Ambulans çağırın” der mi? Onlarınki korku, benimki can havliydi. Ambulans geldiğinde personele sadece şunu diyebildim: “Bana bir nazal oksijen takın, sonra anlatırım…” Çünkü oksijen gelmeden kelimeler dışarı çıkmıyordu.
​Sınır: On İki Metre
​Ve sonunda evdeki o yeni dünya: Oksijen Hortumunun Sınırı. Özgürlüğüm, on iki metrelik bir hortum kadar. Mutfaktaki ocağa yetişiyorum ama balkonun köşesindeki saksı artık başka bir kıta. Asıl hapis dört duvar değil, o hortumun bittiği yerdeki o bir adımlık boşluktur. Balkonda otururken, oynayan çocuklar burnumdaki hortumu görmesinler diye saklamaya çalıştığım gerçeği, acınmayası bakan gözlerden uzak kalabilmek için olsa gerek.
​Bana Soru Sorma, Alan Aç!
​Eğer yanımda biriysen ve ben o ‘an’daysam; bana soru sorma. Cevap bekledikçe nefesimi daha çok tüketme.
• ​Etrafımı aç, hava gelsin.
• ​Kollarımı dayayabileceğim bir yer bul ve vücudumu hafifçe öne eğmemi sağla ki ciğerlerim genişlesin.
​Son Söz: O “Kötü” Cümle
​”Sigarayı bırak!” Hayatınızda duyduğunuz en kötü cümle gibi geliyor, değil mi? Eğer bırakamıyorsan, sana dostça bir tavsiyem var: Kesinlikle azaltmaya başla. Canın her istediğinde o anı beş-on dakika sonraya ertele. O beş dakikalık sabır, ileride sana koca bir yaşam kazandıracak belkide..
​Lütfen azaltın.
Çünkü nasılsa bir gün ya o sizi bırakacak ya da siz ondan ayrı kalmak zorunda kalacaksınız… Ama o gün geldiğinde, “Arif uyarmıştı” demek aklınıza gelmez inşallah. Sakın unutmayınız! O bir dal sigara elinizdeyken, hayatı ön sıralardan izlemek yerine bir pencereden bakmak zorunda kalmak, sizin tercihiniz olmayacaktır.
​Sağlıcakla kalın.