Bu yağmur…

Yağmur kimi zaman bereket, kimi zaman huzur, kimi zaman da insanın içine çöken tarifsiz bir hüzündür. Belki de değişen yağmur değil, biziz…

“Bu yağmur, bu yağmur, bu kıldan ince,
Nefesten yumuşak, yağan bu yağmur.
Bu yağmur, bu yağmur, bir gün dinince,
Aynalar yüzümü tanımaz olur.”

Necip Fazıl Kısakürek’in dizelerinde yağmur, yalnızca gökyüzünden düşen damlalar değildir. İnsanın içine işleyen, düşüncelerini çoğaltan, bazen ruhunu daraltan, bazen de geçmişini hatırlatan sessiz bir yolculuktur.

Yağmurun Anadolu’da bir başka adı da rahmettir. Toprağın suya hasret kaldığı zamanlarda gökyüzünden süzülen her damla umut demektir. İnsanlarımız bu yüzden çocuklarına Yağmur, Damla, Su adlarını koymuştur. Yağmur berekettir, bolluktur, hayatın devamıdır. Ancak her güzelliğin bir başka yüzü olduğu gibi yağmurun da bazen felakete dönüşen bir yüzü vardır. Öyle ki Anadolu’nun bazı yörelerinde, kuraklık gibi aşırı yağışın da kıtlığa yol açabileceğini anlatan sözler vardır.

Toprağı tanıyan, doğayı dinleyen, hayatı yaşayarak öğrenen insanın bilgeliği belki de tam burada saklıdır. Nâzım Hikmet’in dediği gibi:

“O topraktan öğrenen, kitapsız bilendir.”

Gökyüzünden yağmur sağanak sağanak yağarken insanların duygularında da bir sağanak başlar. Birbirini tetikleyen düşünceler, anılar, özlemler… Yağmurun sesi kimini çocukluğuna, kimini yarım kalmış bir aşka, kimini de hiç unutamadığı bir ayrılığa götürür.

Duygularını en güzel anlatanlar şairlerdir. Yağmura yüklenen anlamları kelimelerle ölümsüzleştirirler.

Attilâ İlhan, “Elimden tut, yoksa düşeceğim / Yağmur götürecek yoksa beni” derken insanın tutunma ihtiyacını anlatır. İlhan İrem ise “Yağma yağmur, beni silip süpürme” sözleriyle yağmurun içinde kaybolma korkusunu dile getirir. Bu sözlerin ortak noktası, insanın hayat karşısında tutunacak bir dal aramasıdır.

Yağmur kimine göre bereket, kimine göre huzur, kimine göre toprak kokusunu ortaya çıkaran eşsiz bir mucizedir. Yağmur doğanın dengesi için vazgeçilmezdir, canlıların yaşamı için gereklidir. O, toprağın nefesidir. Fakat yağmurun insan ruhunda uyandırdığı duygular bazen gökyüzünün renginden çok insanın iç dünyasıyla ilgilidir.

Yağmurlu havalarda aklımıza özlem, hüzün, hasret ve imkânsız aşklar düşer. Derdimizi anlatırken yağmurla ıslanmış sözcükler kullanırız. Her damla sanki geçmişten bir hatıra taşır. Yağmur pencereye her vurduğunda unuttuğumuzu sandığımız bir duygu yeniden kapımızı çalar.

Göreleli Fethi Karamahmutoğlu’nun sözleri ve bestesiyle hafızalara kazınan hicaz şarkısında olduğu gibi:

“Yağmur vururken cama, dalarken gece gama,
Özleyen kollarıma usulca sokul yeter…”

Yağmur bazen bir şarkının içine saklanır, bazen bir şiirin mısralarında, bazen de gecenin sessizliğinde kendini hissettirir.

Gökyüzünden süzülen damlalar önce çatılara, sonra kaldırımlara, ardından toprağa düşer. Kendine özgü bir melodisi vardır yağmurun. Bir zamanlar o sesi dinler, huzur bulurduk. “Yağmurun sesine bak, aşka davet ediyor,” diye mırıldanırdık.

Ah, Erkin Baba…

“Yağmurun sesi uzaktan hoş geliyor” derken belki de yıllar sonra yağmurun sesini dinlerken hissedeceğimiz korkuyu anlatıyordun. Çünkü artık yağmurun sesi eskisi gibi değil. Bir zamanlar penceremize vuran damlalar bizi mutlu ederken bugün aynı ses bazı insanlarda tedirginlik yaratıyor. Gök gürlediğinde, sağanak başladığında aklımıza su baskınları, taşan dereler, heyelanlar geliyor. Yağmurun başlamasıyla birlikte içimizi bir endişe kaplıyor.

Çocukluğumuzda yağmur yağarken pencereden bakıp tekerlemeler söylerdik:

“Yağmur yağıyor, seller akıyor,
Arap kızı camdan bakıyor…”

O yıllarda yağmurla ilgili en büyük merakımız tekerlemedeki Arap kızının kim olduğuydu. Hatta tekerlemenin sonuna yoldan geçen arkadaşlarımızın adlarını ekler, kendi dünyamızda eğlenirdik. Yağmur, çocukluğumuzun oyunlarından biriydi. Sokaklarda koşmak, su birikintilerine basmak, annemizin seslenişiyle eve dönmek…

Şimdi düşünüyorum da o günlerde yağmurdan korkmazdık. Hayat daha mı kolaydı, yoksa biz henüz hayatın yükünü omuzlarımızda taşımayı öğrenmemiş miydik?

Biz büyüdük, dünya değişti. Belki de biz büyüdükçe korkularımız da büyüdü. Eskiden yağmurun altında ıslanmak bir eğlenceydi. Bugün yağmurun şiddeti karşısında güvenli bir yere sığınma ihtiyacı hissediyoruz. Değişen yalnızca mevsimler mi, yoksa insanın hayata bakışı mı?

Hayat zaten küçük ve büyük acılara gebe. Her gün başka bir mücadele, başka bir telaş, başka bir yorgunluk… Mutluluğu, başımıza bir felaket geldiğinde hatırlayacağımız bir şey olmaktan çıkarmalıyız. Mutluluk, her şey yolundayken de kıymetini bilmemiz gereken bir duygudur.

Küçük sıkıntıları büyütüp hayatın bütün güzelliklerini gölgelememeliyiz. Üzüntü bazen insanın içine çöken ağır bir yük gibidir. O yükü biraz olsun hafifletmek için hayatı mevsimlere ayırmalı, yazı, kışı, güneşi, yağmuru olduğu gibi kabul etmeliyiz. Her karanlığın ardından aydınlık, her yağmurun ardından bir umut doğabileceğini unutmamalıyız.

Her yağmur damlası yeni bir yeşilin habercisidir. Ama unutma, geç yağan yağmurlar kurumuş çiçeklere her zaman hayat vermez.

Zaten yeterince üzüldüğümüz, yorulduğumuz, hayatın yükünü taşıdığımız şu dünyada… Yağmuru biraz da huzura vesile edelim. Bir kahve ya da çay koyun kendinize. Pencerenin önüne geçin, yağmurun sesini dinleyin. Biraz geçmişi hatırlayın, biraz bugünü düşünün, biraz da yarına umut bırakın.

Belki yağmur hâlâ güzeldir.

Belki değişen yağmur değil, biziz.

Ve belki de hayat, bütün karmaşasına rağmen, bir yağmur damlasının pencereye bıraktığı iz kadar sade bir mutluluğu fark edebildiğimizde güzelleşir.

Yağmur yağsın…

Yeter ki içimizdeki umut kurumasın.


2
Bir Yorum Yazın
Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum

Henüz yorum yapılmamış.