Ben artık pışpışlanmak istemiyorum!

Kendimce, yaklaşık 50 yıllık siyasi geçmişimde hep bir çizgi üzerinde durmaya çalıştım. “Çizgim, yolumu da tescillemiş oldu. ”
Söz ve ricalarınızı emir telakki ederim, başım üzerine” dediğim yerel seçimlerde eşimi, dostumu, bir arkadaşımı desteklemedim dersem yalan olur. Ancak ben de birçok seçmen gibi genel seçimleri hep ayrı tuttum.
Bir vatandaş olarak güven sorgulamam…
Bazen televizyonu açıyorum, karşıma bir bakan ya da danışman çıkıyor. Bir açıklama yapıyor. Ardından başka bir bakan, başka bir kanalda başka bir bakan ya da danışman…güncel gibi görülen açıklamaları ile  karşımıza geliyor. Bir bakıyorsunuz, memleketin bütün meseleleri birer başarı hikâyesine dönüşmüş!
Gündemin en önemli konusu “FON”:
161 milyar liralık ödeme yapılmış! Hem de Hazineden tek kuruş çıkmadan! Helal olsun! Hemen akabinde; emekliye yıl sonundan önce yeni bir düzenleme gelecekmiş. Biraz daha sabır!
Uluslararası zirveler, büyük projeler, milyarlık yatırımlar… Anlat anlatabildiğin kadar.
Şimdi muhalefet foncuları açıklamaya başlayacak, ardından birileri çıkıp bunları yalanlayacak. Bakalım bu açıklama ve yalanlama trafiği daha ne kadar devam edecek? Vatandaş olarak bizim de bir yerden sonra kimin ne dediğini değil, kimin neyi belgelediğini takip etmemiz gerekmiyor mu?

Peki, ben vatandaş olarak bunları dinlerken ne düşünmeliyim? Her açıklamanın ardından alkış mı tutmalıyım? Bir devlet yöneticisi söyledi diye açıklanan rakamı sorgulamadan kabul mü etmeliyim?
Neden?
Sayın Cevdet Yılmaz 161 milyar lira ödendi dedi diye ben buna inanmak zorunda mıyım? Bunun Sayıştay denetimi, ödeme kayıtları, kaynak dökümü yok mu? Varsa ortaya konulsun. Ben de okuyayım, anlayayım, değerlendireyim. Anlamak istemediğiniz bir şey var!
Güven sarsılınca, kişilere olan inançta sarsılıyor…
Ekonomi meselesine gelelim.
Karşımızda üç ayrı enflasyon hesabı var. Seç beğen al misali.
TÜİK,
İstanbul Ticaret Odası,
ENAG.
Her biri farklı rakamlar açıklıyor. Peki ben hangisine inanacağım? TÜİK açıkladı diye diğerlerini görmezden mi geleceğim?
Ben çarşıya pazara çıkamıyor muyum? Marketteki fiyatı göremiyor muyum? Elektrik faturamı, mutfak masrafımı, ay sonundaki hesabımı yapamıyor muyum?
Benim de bir aklım, hafızam, hesabım var! Unutulan hep vatandaş oluyor…
Bir de şu meşhur isimler meselesi var. Birisi çıkıp Platon böyle demiş diye söze başlıyor. Hay Allah! Büyük adam söylemiş, mutlaka doğrudur!
Baba Vanga bir şey demişmiş. Ooo, bak sen! Kehanet gerçekleşecekmiş!
Yahu bir dakika! Önce bu söz gerçekten kime ait, nerede söylenmiş, hangi koşullarda söylenmiş, bir bakalım. Bir ismin büyüklüğü, arkasına iliştirilen her cümleyi doğru yapmaz. Hele ki sonradan üretilen hikâyelerden birilerinin para kazanmasına hiç göz yumamayız.
Benim derdim tam da bu!
Bir insanın söylediği sözü unvanına, makamına, şöhretine bakarak değil; belgesine, gerekçesine ve gerçek hayattaki karşılığına bakarak değerlendirmek istiyorum.
Siyasette de aynı şey geçerli.
2002’den beri sizinle aynı yolda yürüdüm. O günlerin heyecanını, beklentilerini, umutlarını… beni ve ailemi taşıyabileceği hedeflere baktım… ve o yolda olmayı bilenlerdenim. Fakat bugün geldiğim noktada kendime bir soru soruyorum:
Ben mi değiştim, yoksa benim yıllarca inandığım şeylerle bugün karşıma konulanlar mı değişti?
Bir zamanlar aynı yolda yürüdüğüm insanlara bugün başka sorular soruyorsam bunun bir sebebi olmalı.
Esas mesele:
Taşımalı eğitim sisteminden taşımalı siyasete geçtiğimiz şu günlerde; taşıma suyla o sandığı doldurup dolduramayacağımız!
Neden?
Nasıl?
Ne için?
Ne oldu da seçmenine sırtını dönecek kadar büyük bir değişim yaşıyoruz belediye başkanlıklarında veya milletvekilliğinde yer değiştirecek kadar?…
Şimdi öncelikle şuna karar vereceğiz:
Seçmen, taşınabilecek bir yük müdür?
Mesela, 2023’teki sandıktan çıkan mesajı okuyabildik mi?
“Kağıt sizde, kalem sizde, hesap sizde… ama faturalar hep bize!”
Beni, ekrana çıkan her açıklamayla rahatlatamazsınız.
Her büyük rakamla ikna edemezsiniz.
Her yeni vaatle yarına erteleyemezsiniz.
Yani ben ertelenmek istemiyorum, somut şeyler sunulmasını bekliyorum. “Temmuzda maaş zamlarının ertesi günü…” yılbaşındaki zam ile dolar kuru açıklanır mı yahu?
Efendim “HEDEF“. “Hedefte ben varım!” BEN!
Çünkü vatandaş artık yalnızca söyleneni dinlemiyor; yaşadıklarıyla karşılaştırıyor.
İşte benim itirazım burada başlıyor.
Siz açıklıyorsunuz, biz dinliyoruz.
Siz başarıdan söz ediyorsunuz, biz geçim hesabı yapıyoruz.
Siz geleceği anlatıyorsunuz, biz bugünümüzü  kurtarmaya çalışıyoruz.
Sonra da bütün bunları dinleyip alkışlamamızı mı bekliyorsunuz.
Hayır!
Ben artık pışpışlanmak istemiyorum.
Bana ne düşüneceğimi söylemeyin.
Benim yerime hesap yapmayın.
Bir rakamı açıklamakla yetinmeyin, belgesini de gösterin.
Bir vaatte bulunmakla yetinmeyin, sonucunu da ortaya koyun.
“Maaşsa maaş, çıkıp işte düşündüğümüz rakam bu deyiniz.” Karşınızda çocuk varmış gibi; “yeni yıl geldi imkanlarımız bu kadar” diyecek bir Maliye Bakanı görmek istemiyorum karşımda.
Dalga geçiyorlar bizimle dedik ya o başkaları için; ama, bakın makarnacı olmadık mı? En ucuzu 20.50 TL. olmuş. Fondan sonraki  %15’lik  artışı, enflasyona bakalım % 0.1 yansır mı?
Artık insanları çok yordunuz.
Çünkü vatandaşın görevi alkışlamak değil, sorgulamaktır.
Bana kimsenin yandaş gözüyle bakmasına gerek yok! Eğer beni ve eleştirilerimi, gerçek gazetecilerimizin izinde olmaya çalışan bir gazeteci edasıyla kabul ederseniz kazanırsınız. Yoksa, aleyhinize yorum yapıldı diye bunu sitelerinde  yayımlamamakla size iyilik yaptığını zannedenlerle beni bir tutmuş olursunuz.
Ve sahne ortada artık:
Yönetenlerin görevi de vatandaşı güzel sözlerle oyalamak değil, onun güvenini hak etmek olmalıdır.
Benim yolumun bittiği yer belki de tam burasıdır. Sizin anlattıklarınıza inanmayı bıraktığım için değil; artık inanmak için sorgulamam gerektiğini anladığım için…
Saygılarımla.

Not:
“Bugün bu halkı yok sayanlar, gerçeği perdelerin ardına gizleyenler bilsinler ki; bu gidişatın faturası kimseye değil, bizzat  kulaklarını sokaktaki sese tıkayıp, durumu izah etmeyenlere kesilecektir. Söylememek, uyarmamak hıyanettir; görüp de susmamak ise bu ülkeye borcumdur. Bu tablonun vebali, uyarıları dikkate almayanlarındır.”


2
Bir Yorum Yazın
Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum

Henüz yorum yapılmamış.